یک سیستم کامل حذف گرد و غبار شامل چهار بخش است: هود گرد و غبار، کانال تهویه، جمع کننده گرد و غبار و فن. مجرای تهویه (که به آنها کانال گفته می شود) کانال هایی برای انتقال جریان هوای پر از گرد و غبار هستند که هودهای گرد و غبار، جمع کننده های گرد و غبار و فن ها را به یک کل متصل می کنند. منطقی بودن یا نبودن طراحی لولهکشی مستقیماً بر تأثیر کل سیستم حذف گرد و غبار تأثیر میگذارد. بنابراین، مسائل مختلف در طراحی خط لوله باید به طور کامل در نظر گرفته شود تا راه حل معقول تر و موثرتری به دست آید.
1. اجزای لوله کشی
1.1 آرنج
زانویی جزء مشترک اتصال خط لوله است و مقاومت آن به قطر زانویی d، شعاع انحنای R و تعداد بخشهای زانویی مربوط میشود. هر چه شعاع انحنای R بزرگتر باشد، مقاومت کمتر است. با این حال، زمانی که R بزرگتر از 2 تا 2.5d باشد، مقاومت زانو دیگر به طور قابل توجهی کاهش نمی یابد و فضای اشغال شده بیش از حد بزرگ است و نظم دادن به لوله کشی، اجزا و تجهیزات سیستم را دشوار می کند. بنابراین، از نقطه نظر عملی، R به طور کلی 1 ~ 2d طول می کشد، زانوهای 90 درجه به طور کلی به 4 تا 6 بخش تقسیم می شوند.
1.2 سه پیوند
در سیستم حذف گرد و غبار شبکه هوای متمرکز، جریان هوای همگرای بخش سه پیوند اغلب استفاده می شود. هنگامی که سرعت جریان هوای دو شاخه در سه راهی تلاقی متفاوت است، اثر بیرون راندن رخ می دهد و در همان زمان، تبادل انرژی وجود خواهد داشت. یعنی سرعت جریان بالا انرژی از دست می دهد، سرعت جریان پایین انرژی می گیرد، اما انرژی کل از بین می رود. برای کاهش مقاومت تی باید از پدیده جهش اجتناب شود. در هنگام طراحی بهتر است سرعت هوای دو لوله انشعاب و لوله اصلی برابر باشد یعنی V1=V2=V3 سپس رابطه قطر مقطع دو لوله انشعاب و لوله اصلی d12 d22=d32 باشد.
مقاومت سه راهی به جهت جریان هوا مربوط می شود. زاویه بین دو شاخه به طور کلی 15 درجه تا 30 درجه است تا جریان هوا صاف و کاهش مقاومت کاهش یابد. برای اتصال سه راهی نمی توان از اتصال سه راهی استفاده کرد، زیرا مقاومت اتصال سه راهی 4 تا 5 برابر بیشتر از روش اتصال معقول است.
علاوه بر این سعی کنید از استفاده از چهار طرفه خودداری کنید زیرا جریان هوا در تداخل چهار طرفه بسیار زیاد است که اثر مکش را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد و کارایی سیستم را کاهش می دهد.
1.3 لوله منبسط کننده
هنگامی که گاز در خط لوله جریان می یابد، اگر مقطع خط لوله به طور ناگهانی از کوچک به بزرگ تغییر کند، جریان گاز نیز به طور ناگهانی منبسط می شود و باعث کاهش فشار ضربه ای بزرگ می شود. به منظور کاهش افت مقاومت معمولاً از یک لوله واگرا با انتقال صاف استفاده می شود. مقاومت لوله واگرا ناشی از تشکیل یک ناحیه گردابی به دلیل اینرسی جریان هوا در هنگام بزرگ شدن سطح مقطع است. هر چه زاویه واگرایی بیشتر باشد، ناحیه گرداب بزرگتر و اتلاف انرژی بیشتر است. هنگامی که a از 45 درجه بیشتر شود، افت فشار معادل افت ضربه است. برای کاهش مقاومت لوله واگرا، باید زاویه واگرایی a را به حداقل رساند، اما هرچه a کوچکتر باشد، طول لوله واگرا بیشتر می شود. معمولاً زاویه واگرا a ترجیحاً 30 درجه است.
1.4 رابط و خروجی لوله و فن
هنگامی که فن کار می کند، لرزش ایجاد می شود. به منظور کاهش تاثیر ارتعاش بر روی خط لوله، بهتر است از شیلنگ (مانند شیلنگ برزنتی) در محل اتصال خط لوله و فن استفاده شود. معمولاً از یک لوله مستقیم در خروجی فن استفاده می شود. زمانی که به دلیل محدودیت موقعیت نصب، زانویی باید در خروجی فن نصب شود، جهت چرخش زانویی باید با جهت چرخش پروانه فن مطابقت داشته باشد.
جریان هوای خروجی لوله به اتمسفر تخلیه می شود. هنگامی که جریان هوا از دهانه لوله تخلیه می شود، تمام انرژی جریان هوا قبل از تخلیه از بین می رود. به منظور کاهش افت فشار دینامیکی در خروجی، می توان خروجی را به یک لوله واگرا با زاویه واگرا کوچک تبدیل کرد. بهتر است هود یا اشیاء دیگر را در خروجی نصب نکنید و در عین حال سرعت جریان هوای خروجی اگزوز را به حداقل برسانید.
